Muzeum Broni Pancernej Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych im. Hetmana Polnego Koronnego Stefana Czarnieckiego w Poznaniu zlokalizowane jest na terenie dawnych koszar sołackich, które zostały wybudowane na przełomie 1910/1914 roku dla pruskiej brygady artylerii. W trakcie trwania Powstania Wielkopolskiego były ośrodkiem formowania artylerii ciężkiej dla potrzeb powstańców wielkopolskich. W dwudziestoleciu międzywojennym stacjonowały tu trzy jednostki artyleryjskie: 7 PAC, 7 DAK i 7 DAPLOT. W czasie II wojny światowej mieściła się tu szkoła podchorążych piechoty. Od 1947 roku przeniesiono z Modlina do Poznania Oficerską Szkołę Broni Pancernej. Wyższe szkolnictwo wojskowe (Wyższa Szkoła Oficerska im. Stefana Czarnieckiego) zakończyła swą działalność w 2002 roku. Obecnie w koszarach kształceni są jeszcze podchorążowie, kadra zawodowa, większość stanowią żołnierze służby zasadniczej, którzy szkolą się jako specjaliści wojskowi.

Muzeum Broni Pancernej powstało w latach 1963 - 1964. Na początku był obiekt, w którym prowadzono zajęcia ze słuchaczami z przedmiotu budowa i eksploatacja sprzętu pancernego, znajdującego się w tamtym okresie w wyposażeniu Wojska Polskiego. Głównym inicjatorem powstania zbioru broni pancernej był gen. dyw. Zygmunt Duszyński, pełniący w tym czasie obowiązki Głównego Inspektora Szkolenia Wojska Polskiego. Dzięki staraniom ówczesnego komendanta Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych płk. dypl. Henryka Kudły oraz ppłk. inż. Zygmunta Szopy - kierownika Cyklu Eksploatacji i Remontu w budynku obecnej prezentacji zgromadzono pojazdy pancerne różnego typu. W zbiorach znajdują się również części i przekroje podzespołów czołgów i dział pancernych. Każdy z egzemplarzy broni pancernej posiada oryginalny osprzęt, wyposażenie i uzbrojenie będące na stanie wozu bojowego. Do broni pokładowej, jaka znajdowała się na poszczególnych wozach, należą również: karabiny maszynowe 7,62 mm DT, wielkokalibrowy karabin maszynowy 12,7 mm wkm DSzK oraz wielkokalibrowy karabin maszynowy 14,5 mm KPWT, które ze względów bezpieczeństwa przechowywane są w formie depozytu w magazynie uzbrojenia. W składzie ekspozycji znajdują się czołgi, działa samobieżne, opancerzone samochody rozpoznawcze, transportery, armaty, jeden egzemplarz wozu pogotowia technicznego i limuzyny rządowe oraz wagon szturmowy pociągu pancernego z przełomu XIX/XX wieku. Sprzęt w większości wyprodukowany został na terenie Związku Radzieckiego i był wykorzystywany podczas II wojny światowej, stanowiąc wyposażenie jednostek pancernych Wojska Polskiego od 1943 roku. Prezentowany sprzęt bojowy jest obecnie jednym z większych zbiorów broni pancernej w Polsce, a niektóre egzemplarze są unikatowymi eksponatami w kraju. Do najcenniejszych eksponatów należą:

• Lekki czołg rozpoznawczy T-70
• Czołg średni T-34/76 i T-34/85
• Czołg średni T-54
• Czołg ciężki IS-3 i IS–2
• Średnie działo samobieżne SU-100

Najnowszymi zabytkami, które od niedawna znalazły się w ekspozycji to limuzyna rządowa Zil 111D cabrio z 1965 roku, wagon szturmowy prawdopodobnie pociągu pancernego nr 11 „Poznańczyk” z okresu Powstania Wielkopolskiego, samochody pancerne marki Volvo 760 GLE i Peugeot 604 TI. 27 lipca 2006 r. prosto z poligonu trafił na ekspozycję prototyp polskiego czołgu „Wilk” PT-91M, który służył przez wiele lat poznańskim pancerniakom. Dzięki staraniom Komendanta CSWL płk Jarosława Wierzcholskiego muzeum w 2008 roku pozyskało dwa działa samobieżne: 2S1 Goździk oraz 2S7 Pion. Na cele muzealne zaadoptowano budynek starej kuźni z 1913 roku, w którym zorganizowano wystawę strojów i uzbrojenia z filmu pt. „Ogniem i mieczem”. 11 lipca 2008 r. grupie pasjonatów skupionych wokół muzeum broni pancernej udało się wydobyć unikatowy pojazd z czasów wojny - jest nim niemieckie działo pancerne StuG IV.

Kustoszem Muzeum Broni Pancernej CSWL jest kpt. Tomasz Ogrodniczuk.

W grudniu 2008 r. kolekcja 37 pojazdów Muzeum została wpisana do Rejestru Zabytków Wielkopolski.

źródło: wikipedia.org